De officiële casus belli is het door Hezbollah in Israël doden van drie leden van het Israëlische leger en het gevangennemen van twee leden ervan. In werkelijkheid is de oorlog door Israël voorbereid en wordt ermee gewacht totdat zich een gelegenheid voordoet om een aanval te rechtvaardigen. Redenen als deze doen zich voor beide partijen voortdurend voor in dit gebied. Criticus Noam Chomsky somt enkele gebeurtenissen op: 'Ontvoering van burgers door het Israëlische leger op 24 juni, gevangenname van een soldaat door Hamas de volgende dag, dan de enorme Amerikaan-Israëlische escalatie van aanvallen op Gaza [...], de ontvoeringen van soldaten door Hezbollah, dan de Amerikaans-Israëlische vernietiging van het meeste van Libanon, verantwoord door de zogenaamde woede over de ontvoering, waarvan, om het nogmaals te zeggen, is aangetoond, overtuigend, dat het om cynische fraude gaat'. Israël wijzigt de noemer waaronder de gevechtshandelingen worden uitgevoerd nog tijdens de oorlog van Operation Just Cause in Operation Change of Direction.

In maart 2007 geeft de Israëlische premier Olmert tegenover de commissie Winograd toe dat hij ruim drie maanden voorafgaand aan de Libanonoorlog zijn permissie ervoor heeft gegeven door een plan van zijn toenmalige stafchef Dan Halutz over te nemen. Halutz verkoopt kort na de kidnapping en temidden van gevechtshandelingen tussen Israël en Hezbollah zijn aandelenpakket waardoor hij geen last heeft van de beurs die ten gevolge van de daaropvolgende oorlog zo'n tien procent in waarde daalt. Olmert doet zijn betekentenis tegenover de commissie om aan te tonen dat het dramatische verlies van de oorlog niet is te wijten aan een slechte voorbereiding.

In feite is de Libanonoorlog nog beter voorbereid dan premier Olmert tegenover de commissie bekent. In januari 2006, vier dagen nadat hij de in coma verkerende Ariel Sharon opvolgt, houdt Olmert een eerste gesprek over een oorlog tegen Libanon. Maar mogelijk moet nog verder worden teruggekeken. De oorlog is 'in zekere zin' al in voorbereiding sinds 2000, meteen na de terugtrekking na 18 jaar van Israël uit Libanon, zegt professor Gerald Steinberg van de Israëlische Bar-Ilanuniversiteit. Volgens Steinberg was tegen 2004 een oorlog van ongeveer drie weken uitgedacht, die daarna werd gesimuleerd en geoefend. De echte Libanonoorlog duurde uiteindelijk 34 dagen, kostte 159 doden aan Israëlische kant en 1125 aan Libanese kant, waaronder honderden kinderen. Amerika is op de hoogte gebracht van de Israëlische plannen om Libanon aan te vallen, schrijft de San Fransisco Chronicle. Amerikaanse en andere diplomaten, journalisten en denktanks werden ruim een jaar voorafgaand aan de oorlog ingelicht met behulp van een Power-Pointpresentatie, gegeven door een seniore officier uit het Israëlische leger. De bijeenkomsten waarin de oorlogsplannen tot in detail werden besproken, werden off the record gehouden en op basis van de voorwaarde dat de identiteit van de officier geheim werd gehouden.

Bij de bombardementen op Libanon mocht Israël waarschijnlijk, zoals het al tientallen jaren doet, gebruik maken van Amerikaanse inlichtingen. Op het gebied van de psychologische oorlogsvoering worden in en rond de oorlog 700.000 voice mails verstuurd naar Libanezen en worden tijdens 47 missies zeventien miljoen leaflets boven Libanon uitgegooid waarin bijvoorbeeld Hezbollah-leider Hassan Nasrallah wordt afgebeeld als slang of schorpioen. Ook breekt Israël in op een televisiekanaal van Hezbollah om beelden te vertonen van een dode Hezbollahstrijder, vergezeld van de informatie dat er nog veel meer lijken zijn. Na afloop van de oorlog verzorgt advertentiebureau Idea Creation uit Beiroet de campagne Goddelijke Overwinning die ter waarde van $100.000 in opdracht van Hezbollah de boodschap van een militaire overwinning op Israël verkondigt.

Een Midden-Oostenexpert met kennis van het denken in zowel de Israëlische als de Amerikaanse regering zegt in augustus 2006 tegen journalist Seymour Hersh dat het Witte Huis meerdere belangen had om de Israëlische aanval te steunen. De belangrijkste was Iran. Een andere bron, de neoconservatieve Midden-Oostenexpert Meyrav Wurmser bevestigt dit door te zeggen dat het voornaamste argument van het Witte Huis om Israël te steunen was dat de oorlog 'Hezbollah zou beschadigen en verzwakken zodat het een minder groot gevaar zou zijn voor Israël in het geval van een aanval op Iran'. Wurmser is werkzaam voor de conservatieve denktank Hudson Institute en is de vrouw van David Wurmser, tot medio 2007 de Midden-Oostenadviseur van vice-president Dick Cheney. Volgens Meyrav Wurmser is men in haar achterban ontevreden over wat Israël heeft gedaan: 'Het idee in Amerika was dat Israël zou moeten vechten tegen de echte vijand, degene die Hezbollah steunt. Het was duidelijk dat het onmogelijk is om direct tegen Iran te vechten, maar het idee was dat haar strategische en belangrijke bondgenoot Syrië geraakt moest worden. [...] De neoconservatieven zijn verantwoordelijk voor het feit dat Israël veel tijd en ruimte kreeg [voor de oorlogshandelingen]'. Volgens Wurmser zou een aanval op Syrië een een zware klap hebben betekend voor Iran. De grote ontevredenheid in het Witte Huis - 'woede' op Israël, noemt Wurmser het zelfs - bij het verliezen van de oorlog richt zich op het feit dat Israël niet tegen de Syriërs heeft gevochten. Op 6 september 2007 voert Israël een aanval uit op Syrie onder de naam Operation Orchard.